De stichting IJzeren Vrouw was, net als de wijkraden Muntel-Vliert-Orthenpoort en wijkplatform Oost uitgenodigd door de wethouder voor een presentatie - op donderdag 15 december - van de varianten voor het terrein HAS, die het college van B&W heeft laten ontwerpen door architect Liesbeth van de Pol uit Amsterdam.
De wethouder heeft dit onderzoek naar varianten laten doen, na de vergadering van de commissie ROB in juni 2005. Toen bleek dat – behalve de stichting IJzeren vrouw - ook een groot aantal commissieleden niet erg gelukkig waren met de ontwerpen die er lagen.
De uitnodiging voor de presentatie op het stadhuis kwam voor de stichting compleet uit de lucht vallen. Al vanaf augustus proberen we in contact te komen met de wethouder; we mailen, we schrijven en we krijgen gewoon geen enkele reactie. Het feit dat wij telkens weer aanbieden om mee te denken, en om een voor stad en parkgebruikers acceptabele oplossing te bereiken wil men in het stadhuis gewoon niet horen.
We horen gewoon stomweg niets. En ondanks het feit dat we van onze brieven ontvangstbevestigingen hebben komen onze brieven bij de wethouder nooit aan. !!!!!!!!!!!
Gewone kerstkaartjes komen overal aan, maar onze brieven niet bij de wethouder !!!!!
Kom op ja…..!
De vertegenwoordigers van de stichting vielen ongeveer om van verbazing toen zij donderdag 15 december op het stadhuis kwamen voor de presentatie.
Behalve de wethouder en twee ambtenaren zaten er twee architecten en maar liefst drie projectontwikkelaars (waaronder grote baas Clemens van Wanrooij) klaar om even snel zaken te doen.
Toen we ons voor mochten stellen hebben we gelijk helder op tafel gegooid dat we het meer dan spuugzat zijn om voortdurend buiten spel gemanoevreerd te worden en telkens te worden geconfronteerd met kant – en klare oplossingen. We mogen nog even voor de vorm mee doen, terwijl de zaken binnen het stadhuis al geregeld zijn.
Op brieven wordt niet gereageerd, een inhoudelijk gesprek vindt niet plaats, meedenken mag niet en we mogen alleen maar ja en amen zeggen.
Dat we dit in geen geval accepteren en dat je in deze tijd niet zo met de burger om gaat.
Dat was wat, de wethouder eventjes op haar teentjes getrapt ( zij meent kennelijk voor ons te moeten denken en vindt kennelijk dat wij dat zelf niet kunnen , en mijnheer van Wanroij was boos omdat ze een half jaar lang zo hun best hadden gedaan.)
Maar goed, die mijnheer begrijpt het niet want hij denkt waarschijnlijk alleen maar in kubieke meters en heeft wellicht ook niet veel op met maatschappelijk geaccepteerde besluitvorming.
Overigens hebben we mijnheer van Wanroij ook nog gevraagd wanneer hij die berg rotzooi bij de HAS laat opruimen omdat de buurt daar overlast van heeft.(stof etc)
Wij moeten onze rotzooi toch ook opruimen anders staat de gemeente zo bij jou op de stoep !
Hij wist daar niks van.
Vrijdag – de dag na de “presentatie” op het stadhuis gaat de telefoon bij de stichting de ijzeren vrouw. De wethouder.
Ze wil toch graag met ons rond de tafel gaan zitten.
Nu had ze onze brieven wel gelezen. (vraag: waar komen die dan ineens vandaan ????).
En dat rond de tafel gaan zitten, dat gaat op 10 januari 2006 gebeuren.
Maar niet om al genomen besluiten van een democratisch
sausje te voorzien